W 1941 był słuchaczem kursu NKWD w Gorkim. W 1943 wstąpił do 1 Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Został oficerem oświatowym 3 pp. Uczestniczył w bitwie pod Lenino. W 1944 został zastępcą dowódcy zapasowego 4 pp do spraw polityczno-wychowawczych, później zastępca dowódcy 1 DP w stopniu majora. W lipcu 1944 mianowany szefem Zarządu Polityczno-Wychowawczego 1 Armii WP. Na tym stanowisku współpracował z płk. Piotrem Jaroszewiczem, zastępcą dowódcy armii do spraw polityczno-wychowawczych. Uczestniczył w walkach o prawobrzeżną Warszawę we wrześniu 1944. Od lipca do listopada 1945 był zastępcą dowódcy Wojsk Lotniczych do spraw polityczno-wychowawczych. Od grudnia 1945 do listopada 1946 pełnił funkcję szefa Głównego Zarządu Polityczno-Wychowawczego WP.
14 grudnia 1945 awansowany na stopień generała brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1946. 8 sierpnia 1946 został mianowany w miejsce gen. Bolesława Kieniewicza dowódcą Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, który zwalczał podziemie niepodległościowe. 1 sierpnia 1948 został wiceministrem bezpieczeństwa publicznego. 31 sierpnia 1948 zaatakował Władysława Gomułkę za jego krytykę stosunku KPP do niepodległości Polski.