Dzięki Cage’owi, spotkał on malarzy takich jak Richard Lippold (którego pracownia znajdowała się naprzeciw jego nowego mieszkania), Sonia Sekula, Robert Rauschenberg i inni, oraz kompozytorów takich jak Henry Cowell, Virgil Thomson czy George Antheil.
Zachęcony przez Cage’a, Feldman zaczął tworzyć utwory które nie miały żadnych związków z systemami czy ideami muzycznymi przeszłości, takimi jak nauka tradycyjnej harmonii lub technika serialna. Eksperymentował z niestandardowymi systemami notacji muzycznej, np. określając, jak wiele dźwięków ma być granych w danym momencie, ale nie określając, których. Eksperymenty Feldmana z użyciem elementu losowości czy prawdopodobieństwa w tworzeniu w zamian zainspirowały Johna Cage’a do skomponowania takich utworów jak Muzyka przemian, gdzie grane dźwięki miały być ustalane poprzez konsultacje z księgą Yijing.
Feldman miał skomponować ścieżkę dźwiękową do filmu Jacka Garfeina z 1961 roku, Something Wild. Jednak po usłyszeniu muzyki do pierwszej sceny, w której odbywa się gwałt na kobiecie (granej przez Carroll Baker, żonę Garfeina), reżyser natychmiastowo zwolnił Feldmana, postanawiając zatrudnić zamiast niego Aarona Coplanda.