Jerzy Feliks Olczak (ur. 31 lipca 1929 w Bydgoszczy, zm. 11 maja 2007) – polski archeolog, badacz dziejów szkła i twórczości szklarskiej, specjalista w dziedzinie osadnictwa średniowiecznego.
W 1955 ukończył studia z historii kultury materialnej na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Do 1979 roku był wykładowcą na tej uczelni. Od końca lat 70. aż do roku 2007 wykładał na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W latach 1979–1981 dyrektor Instytutu Archeologii i Etnografii UMK.
Autor ponad 160 prac, w tym 12 książek. Redaktor naczelny czasopism: „Archeologia Historica Polona” oraz „Acta Universitatis Nicolai Copernici – seria archeologia”. Od 30 czerwca 1999 r. profesor zwyczajny.
Zapoczątkował w polskiej archeologii studia nad szkłem wykopaliskowym w oparciu o metody laboratoryjne, głównie fizyko-chemiczne i zainicjował prace badawcze nad średniowiecznym i nowożytnym hutnictwem szkła. Opracował metodę poszukiwań hut szkła, za pomocą której przebadano jedną trzecią obszaru Polski i zinwentaryzowano kilkaset stanowisk hutniczych. Sformułował tezę, że szkło wytwarzano już w początkach epoki brązu. Współpracował z ośrodkami badawczymi w Czechosłowacji, Bułgarii, Rosji i Niemiec.