Świątynia Lotosu ( lub ) – największa świątynia bahaicka znajdująca się w Indiach. Zlokalizowana jest w południowej części śródmieścia Delhi. Obiekt znajduje się na indyjskiej liście informacyjnej światowego dziedzictwa UNESCO.
Historia Świątynia została otwarta w 1986 roku; została zbudowana według projektu zamieszkałego w Kanadzie architekta irańskiego pochodzenia, Fariborza Sahby. Od momentu otwarcia w 1986 roku do 2024 roku została odwiedzona wedle szacunków przez ponad 100 milionów osób; co czyni ją jednym z najczęściej odwiedzanych budynków na świecie (wedle raportu CNN z 2001 roku świątynia była najczęściej odwiedzanym miejscem na świecie).
Architektura Uważa się, że architektura świątyni w wielu elementach nawiązuje do Tadź Mahal. Położona w rozległych ogrodach świątynia, której wygląd zainspirowany jest kwiatem lotosu, ma wysokość około 40 metrów. Jej główne filary tworzą dziewięciokąt foremny. Część górna składa się z 27 „płatków”. Głównymi materiałami użytymi w czasie budowy świątyni są: marmur, zbrojony beton oraz szkło. Świątynia może pomieścić dwa i pół tysiąca osób. W jej pobliżu znajduje się ogród ze stawami.