Saubert kontynuowała międzynarodowe starty jeszcze przez dwa lata po austriackich igrzyskach. Podczas mistrzostw świata w Portillo w 1966 roku zajęła między innymi czwarte miejsce w slalomie, przegrywając walkę o brązowy medal ze swą rodaczką, Penny McCoy. Jeszcze w tym samym roku Saubert zdecydowała się zakończyć karierę zawodniczą.
Po zakończeniu kariery sportowej powróciła na studia na Oregon State University, gdzie uzyskała bakalaureat, a następnie obroniła magisterium na Uniwersytecie Brighama Younga. Przez kilkanaście lat pracowała w Utah jako nauczycielka wychowania fizycznego i instruktorka narciarstwa. W 1978 roku powróciła do Oregonu, gdzie w Hillsboro pracowała jako nauczycielka w szkole podstawowej. Przeszła na emeryturę w 2000 roku. Obok pracy w szkole była działaczką wielu organizacji sportowych. Doczekała się licznych wyróżnień w formie członkostwa w sportowych Hall of Fame, m.in. olimpizmu amerykańskiego (1976) czy sportu w stanie Oregon (1983). W 2002 roku znalazła się w sztafecie z ogniem olimpijskim przed igrzyskami olimpijskimi w Salt Lake City.
Należała do Kościoła mormonów.