thumb|500px|Bitwa pod Grunwaldem, obraz Jana Matejki Wojny polsko-krzyżackie – konflikty zbrojne pomiędzy Koroną Królestwa Polskiego a Państwem zakonu krzyżackiego, toczone głównie w XV wieku. Jedną z nich była wielka wojna z lat 1409–1411.
Początki sporu Ekspansję terenów dzisiejszej Polski Krzyżacy rozpoczęli w 1226 roku, kiedy to Konrad Mazowiecki sprowadził ich na ziemię chełmińską.
W okresie panowania króla Władysława Łokietka zakon krzyżacki podbił w 1309 roku zbrojnie Pomorze Gdańskie, co stało się przyczyną konfliktu z Polską. Zagarniętych terenów nie chcieli zwrócić mimo korzystnego dla Polski wyroku sądu papieskiego w Inowrocławiu z 1321 roku. Następnie Krzyżacy podbili ziemię dobrzyńską, Kujawy i najeżdżali Wielkopolskę, sprzymierzając się z wrogim Polsce władcą Czech Janem Luksemburskim. W związku z tym od 1327 roku trwała wojna polsko-krzyżacka.