Od 2004 był ministrem do spraw polityki społecznej w rządach Jeana-Pierre’a Raffarina i Dominique’a de Villepina. W maju 2007 objął urząd ministra finansów i gospodarki w pierwszym gabinecie François Fillona. W czerwcu w drugim rządzie tego premiera, powołanym po wyborach parlamentarnych, został ministrem stanu oraz minister energii, ekologii, transportu i zrównoważonego rozwoju. Od czerwca 2009 odpowiadał również za gospodarkę morską. Wprowadził pięcioletni plan polityki społecznej, opierający się na trzech celach „równej godności, zamieszkania i zatrudnienia”. Z rządu odszedł po rekonstrukcji dokonanej jesienią 2010.
Po wyborach w 2012 zainicjował powołanie nowej centrowej grupy parlamentarnej, a następnie federacyjnej partii politycznej pod nazwą Unia Demokratów i Niezależnych. W kwietniu 2014 z powodów zdrowotnych związanych z hospitalizacją wynikającą z zapalenia płuc złożył wszystkie funkcje polityczne i partyjne, rezygnując m.in. z mandatu deputowanego.
Od 2005 żonaty z Béatrice Schönberg.
Przypisy
Bibliografia