Podczas gdy te ostatnie obejmują małpy Starego Świata, a więc koczkodanowate, gibonowate i człowiekowate, małpy szerokonose obejmują 5 rodzin małp Nowego Świata, w tym właśnie pazurkowcowate, ale także płaksowate, ponocnicowate, sakowate i czepiakowate.
Miejsce pazurkowcowatych na drzewie rodowym małp Nowego Świata nie jest już jednak jednoznacznie określone. Niektórzy autorzy widzą w nich prymitywny klad, inni zaś przypisują mu zaawansowanie ewolucyjne, wskazują zaawansowane adaptacje do pobierania pokarmu. Na przestrzeni lat różni badacze w odmienny sposób kategoryzowali szerokonose. W pierwszej połowie XX wieku najczęściej dzielono je na dwie rodziny: Hapalidae, które w latach 50. przemianowano na Callitrichidae, oraz Cebidae, do których to zaliczano pozostałe szerokonose. Późniejsi autorzy czynili podobnie, stosując obecną już nazwę. Jako cechy odróżniające Callitrchidae od Cebidae podawano mniejszą wielkość, przypominające pazury paznokcie (poza kciukiem), dwa zęby trzonowe) i skłonność do bliźniąt. Cebidae z kolei były większe, miały paznokcie, 3 trzonowce i wydawały na świat pojedyncze młode. W tak definiowanych Callitrichidae umieszczono 4 rodzaje. Sytuację zmieniła praca Rosenbergera, który oparł się na filogenetyce i cechach anatomicznych, jak i zaproponował nowy schemat radiacji.