Pewne trudności sprawiało położenie rodzaju miko z gatunkiem miko czarny. Ma on pewne cechy niespotykane u innych pazukowcowatych, w tym dotyczące uzębienia i rozrodu. Niekiedy uważano go za takson bazalny wobec kladu łączącego pazurkowcowate i Cebidae Hill wyłączał go do osobnej rodziny Callimiconidae. Inny pogląd umieszczał go w pazurkowcowatych, ale w odrębnej podrodzinie, jeszcze inny w plemieniu Callimiconini w podrodzinie Callitrichinae. Wedle badań immunologicznych z 1978 stanowi on grupę siostrzaną kladu Callithrix + Cebuella, co potwierdziły badania genetyczne z 1989.
W obrębie uistiti również wyróżniano grupy gatunków, początkowo jedynie dwie z trzema gatunkami: grupa uistiti białouchej (C. jacchus) z lasu atlantyckiego i cerrado, grupa uistiti srebrzystej (C. argentatus) z Amazonii, obejmująca też uistiti frędzlouchą. Później każdy z pięciu podgatunków grupy jacchus uznano za osobny gatunek. W 1977 opisano 7 gatunków z grupy argentatus. Nowe gatunki w tej grupie to uistiti drobna, uistiti czarnogłowa, uistiti zwinna, uistiti gołoucha, uistiti nadrzeczna, uistiti amazońska, uistiti reliktowa. Uznano też za osobne gatunki formy uznawane wcześniej za podgatunki bądź formy melanistyczne, jak uistiti parańska uznawana drzewiej przez Herschowitza za melanistyczną formę uistiti srebrzystej.