Na początku 1967 r. od zespołu odszedł gitarzysta Mike Bloomfield, który założył swój zespół Electric Flag. Grupa PBBB staje się ponownie kwintetem, który nagrywa pierwszy koncertowy album East West Live wydany dopiero w 1996 r. Nieco później z grupy odchodzą Jeremy Arnold i Billy Davenport.
Paul Butterfield Blues Band 7
W miejsce Arnolda i Davenporta przyjęci zostają perkusista Phil Wilson (z Roscoe Mitchell Art Ensemble) i basista-wokalista Bugsy Maugh. Z dodatkiem dęciaków (wśród nich był David Sanborn) zespół wydaje kolejny album zatytułowany The Resurrection of Pigboy Crabshaw (Pigboy był ksywką Bishopa). Ten skład zespołu działał od wiosny 1967 r. do 1968 r. i wydał jeszcze album In My Own Dream.
Paul Butterfield Blues Band 8
Od tego momentu zmiany w zespole zaczęły następować szybko. Ostatni stały skład był septetem w składzie: Paul Butterfield: harmonijka, wokal. Gene Dinwiddie: wokal, harmonijka, klawisze. Buzzy Feiten: gitara. Ted Harris: pianino. Rod Hicks: gitara basowa, wokal. Fred Beckmeier: gitara basowa. Philip Wilson: perkusja. Częścią zespołu był także kwartet muzyków grających na instrumentach dętych z Sanbornem na czele. W 1969 r. ukazał się album Keep On Moving.