Osnowa realizacyjna – usystematyzowany zbiór punktów geodezyjnych (osnowa sytuacyjno-wysokościowa) zastabilizowanych w terenie, dla których zostały określone w wyniku pomiarów geodezyjnych współrzędne, i które są odniesieniem dla wykonywanych pomiarów geodezyjnych podczas trwania realizacji inwestycji.
Jej celem jest powiązanie mierzonych obiektów z otoczeniem, w jednolitym, państwowym układzie współrzędnych. Ekonomicznym założeniem jest możliwość jej wykorzystania w czasie budowy, prac inwentaryzacyjnych jak i kontrolnych.
Podział osnowy i dokładności Osnowę realizacyjną poziomą i wysokościową dzieli się na: podstawową szczegółową
Podstawowa osnowa realizacyjna służy do powiązania tyczonego obiektu z otaczającym go terenem i jego uzbrojeniem, wyznaczenia szczegółowej osnowy realizacyjnej oraz w miarę możliwości do bezpośredniego wykonywania pomiarów realizacyjnych. Podstawowa osnowa realizacyjna powinna być nawiązana geodezyjnie do punktów wcześniej nałożonych w sposób umożliwiający prawidłowe określenie nowych punktów w państwowym układzie współrzędnych lub wysokości.
Szczegółowa osnowa realizacyjna służy do bezpośredniego oparcia pomiarów realizacyjnych.