Wielki meczet w Kongu).
Spadkobiercą tej kultury było do pewnego stopnia państwo Songhaj, przez kilka wieków istniejące równocześnie z Mali i jemu podległe. Po upadku malijskiego imperium Songhajowie rozprzestrzenili się na przełomie XV i XVI wieku daleko na zachód od swojej stolicy w Gao i zajęli obszary środkowego biegu Nigru, w tym miasto Timbuktu, opanowane przejściowo przez Tuaregów oraz Dżenne będące w rękach ludu Malinke. Ich wpływy sięgały także na wschód aż do miasta Agadez oraz daleko na północ w głąb Sahary. Imperium Songhaj słynęło z bogactw, a dwór władcy składał się wielu wyższych urzędników, eunuchów, katów, błaznów, uznanych muzyków, historyków i kuglarzy. Kres potęgi Songhajów nastąpił dopiero w wyniku wojen z sułtanatem Maroka pod koniec XVI wieku. Sułtan Ahmad I al-Mansur z dynastii Saadytów doszczętnie rozbił wojska Songhajów w 1590 roku i ostatecznie złamał potęgę ich państwa. W kolejnych wiekach, aż do przybycia europejskich potęg kolonialnych w środkowym biegu Nigru istniało kilka mniejszych królestw, m.in. państwa ludu Bambara, Tukulerów i Fulan.