François-Léon Lévêque (ur. 16 czerwca 1870 w Saint-Junien, zm. 26 października 1955 w Villeneuve) – pułkownik Francuskich Sił Zbrojnych, generał brygady Wojska Polskiego, dowódca polskiego lotnictwa w latach 1923–1924.
Życiorys Od 21 października 1889 służył w armii francuskiej. Był słuchaczem École Polytechnique, po jej ukończeniu skierowany 1 października 1891 do Aplikacyjnej Szkoły Artylerii i Saperów. 9 września 1893 promowany na podporucznika i przydzielony do 2 pułku saperów w Montpellier. Z pułku oddelegowywany dwukrotnie do Centralnego Ośrodka Badań Balonów Wojskowych. W 1897 był uczestnikiem ekspedycji na Madagaskarze, od 1900 do 1902 służył we francuskim Korpusie Ekspedycyjnym w Chinach podczas Powstania bokserów. 1 czerwca 1904 oddany do dyspozycji Ministerstwa Kolonii z przeznaczeniem do służby w Indochinach, gdzie brał udział w walkach w Tonkinie. Po powrocie od 26 lutego 1909 szef transportu w Rouen, od 9 września 1912 szef transportu w Verdun. 23 czerwca 1919 awansowany do stopnia majora. Po ogłoszeniu mobilizacji pozostał w Verdun na różnych stanowiskach w 132 Dywizji Piechoty. Ranny w głowę 24 czerwca 1916. Po wyleczeniu skierowany do Rumunii. Od 25 lipca 1918 pełnił funkcje szefa saperów 13 Korpusu Armijnego, szefa saperów Placu Verdun, od 25 października 1919 dowódca 7 Pułku Saperów w Awinionie (franc.