Na prośbę biskupa kujawsko-kaliskiego Stanisława Zdzitowieckiego 29 lipca 1918 papież Benedykt XV mianował go biskupem pomocniczym diecezji kujawsko-kaliskiej ze stolicą tytularną Ascalonu. Święcenia biskupie otrzymał 10 listopada 1918 w katedrze włocławskiej. Konsekrował go prymas Edmund Dalbor, arcybiskup metropolita gnieźnieński i poznański, w asyście jego promotora Stanisława Zdzitowieckiego i Antoniego Juliana Nowowiejskiego, biskupa diecezjalnego płockiego. W 1918 został ustanowiony wikariuszem generalnym i wiceoficjałem sądu biskupiego, w następnym roku awansowany na stanowisko oficjała. Od 1928 pełnił funkcję dziekana kapituły włocławskiej. Po śmierci biskupa Władysława Krynickiego od grudnia 1928 do maja 1929 zarządzał diecezją jako wikariusz kapitulny. Był przewodniczącym diecezjalnej komisji konserwatorsko-architektonicznej, a także członkiem diecezjalnych komisji ds. karności kleru, ds. finansowych oraz rady administracyjnej kurii diecezjalnej. Pełnił funkcje przewodniczącego komisji do podniesienia poziomu naukowego i wychowawczego w seminarium duchownym, przewodniczącego komisji budowy Gimnazjum im. Jana Długosza we Włocławku i dyrektora diecezjalnego Papieskich Dzieł Rozkrzewiania Wiary. Zasiadał w komisji ds.