Niechaj cię, Jasieńku, Pan Jezus zachowa!”. Ślady uwielbienia lipy przetrwały do dziś w nazwach niektórych miejscowości – Święta Lipa, Świętolipie, Święte Lipy... a wieś Święta Lipka (na granicy Warmii i Mazur, nad jeziorem Dejnowo) jeszcze długo po przyjęciu chrześcijaństwa słynęła jako przybytek pogańskich bogów. Dawni Słowianie wierzyli, że lipa ochrania przed piorunami, a dotknięcie jej pnia uzdrawia. W mitologii rzymskiej drzewo to poświęcone było bogini Wenus. Nazwa miesiąca lipca pochodzi od kwitnących wówczas lip. W mitologi greckiej w lipy zostały przemienione dwie kobiety. Baucis, uboga staruszka o złotym sercu ugościła wraz ze swoim mężem Filemonem Zeusa i Hermesa. W nagrodę bogowie spytali, czego para sobie życzy. Odparli, że chcieliby umrzeć razem, tak by jedno nie musiało tęsknić za drugim. Gdy nadszedł ich czas ona zamieniła się w lipę, a on w dąb. Drugą z postaci jest Filyra (z gr. lipa), nimfa-Okeanida, kochanka władcy bogów, Kronosa. Po tym, jak przyłapała ich jego żona Rea, Kronos uciekł konno, a syn nimfy przybrał częściowo końską postać. Zszokowana Filyra poprosiła Kronosa, aby przemienił ją w coś, co też nie ma ludzkiej postaci. W ten sposób zmieniła się w lipę.
Przypisy
Kategoria:Lipowate Kategoria:Rośliny lecznicze Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza