W 1765 r. książę Lajos Batthyány, palatyn Węgier, sprowadził do miasta zakon pijarów, którzy założyli w nim wkrótce szkołę i znane później liceum. Po zniszczeniu miasta przez pożar w końcu XVIII wieku kolejne znaczne ożywienie gospodarcze nastąpiło w l. 1860. wraz z uruchomieniem linii kolejowej, łączącej Wiedeń i Budapeszt z Rijeką nad Morzem Adriatyckim. W 1895 r. założona wcześniej szkoła handlowa została przekształcona w uniwersytet. W okresie międzywojennym kolejnym impulsem do rozwoju było odkrycie pod miastem złóż ropy naftowej i gazu ziemnego.
W czasie II wojny światowej w Nagykanizsa utworzono kilka obozów internowania, w których przetrzymywano m.in. polskich uchodźców. W 1939 roku w obozie wojskowym przetrzymywano 250 polskich oficerów wojskowych, których wywieziono latem 1940. Oprócz obozu wojskowego w Nagykanizsa istniał także polski obóz internowania cywilów, w którym przebywało blisko 600 osób[Tamás Csapody, A nagykanizsai internálótáborok története, Tanulmány, s. 54] .
Postacie związane z miastem Károly Kaán (1867-1940) – węgierski leśnik, pionier ochrony przyrody
Miasta partnerskie Akka Covasna Čakovec Gleisdorf Kazanłyk Puchheim Salo Shijiazhuang
Przypisy
Bibliografia Węgierski Urząd Statystyczny Jarosław Swajdo Węgry, Wydawnictwo BoSz, Olszanica 2014, .
Kategoria:Miasta w komitacie Zala