XX wieku.
Historia 1901–1914: geneza Rudolf Wegner rozpoczął działalność wydawniczą od założenia w roku 1901 spółki z Zygmuntem Rychlińskim i wykupienia księgarni przy ul. Piotrkowskiej w Łodzi, będącej filią wydawnictwa Gebethner i Wolff. Firma prowadziła oferowała m.in. książki naukowe, popularnonaukowe, podręczniki, nuty, literaturę piękną, a także czasopisma – humorystyczną Łodziankę i fachowe Czasopismo Lekarskie. W roku 1905 Wegner, prawdopodobnie z powodów politycznych (podejrzenia władz o udział w rewolucji 1905 roku i rozpowszechnianie książek poza cenzurą), musiał bezzwłocznie opuścić terytorium zaboru rosyjskiego. Zamieszkał we Lwowie i podjął pracę w wydawnictwie Altenberga i Ossolineum.
1917–1928: Wydawnictwo Polskie W roku 1917 Wegner zawiązał spółkę akcyjną, której udziałowcami byli m.in. Ignacy Mościcki, Antoni Jakubski, Marian Kukiel, Tadeusz Kutrzeba, Roman Odzierzyński i Aleksander Litwinowicz. Uzyskany kapitał pozwolił na powołanie w listopadzie 1917 roku „Wydawnictwa Polskiego” z Wegnerem jako dyrektorem. Siedziba nowego wydawnictwa została ustanowiona we Lwowie przy ul. Zyblikiewicza 15. W roku 1920 Wegner przeniósł ją do Poznania, początkowo do lokalu przy pl. Wolności 5, użyczonego przez Jana Jachowskiego, a następnie przy ul. Święty Marcin 48.