Pod rządami Maulaja Isma’ila nastąpił gwałtowny rozwój gospodarczy Maroka. Rozkwitł handel z Europą, zwłaszcza z Francją i Wielką Brytanią. Rozwój ten umożliwił wzmożoną działalność budowniczą. Oprócz umocnień obronnych wokół Meknesu (dokąd przeniesiono stolicę z Fezu) powstały tam też nowe rezydencje i pałace. Wiele wzniesionych w tym czasie budowli przetrwało do dzisiaj i stanowią one wizytówkę miasta (m.in. największa w Maroku brama Bab al-Mansur).
Po śmierci Maulaja Isma’ila rozgorzały zacięte walki o sukcesję do tronu między jego siedmioma synami, które doprowadziły do upadku potęgi państwa i anarchii. Dopiero za sułtana Muhammada III (1757–1790) udało się na nowo zjednoczyć Maroko.
Prochy Maulaja Isma’ila spoczywają obecnie w jego mauzoleum w Meknesie.
Przypisy
Bibliografia John Windus, Reise nach Mequinetz, der Residentz des heutigen Käysers von Fetz und Marocco welche C. Stuart als Groß-Britannischer Gesandter Anno 1721 zur Erledigung der dortigen Gefangenen abgelegt hat.''', Förster, Hannover 1726 (pierwsze niemieckie wydanie A Journey to Mequinez) Stephan i Nandy Ronart, Lexikon der Arabischen Welt, Artemis Verlag, 1972 The Alawi dynasty. Genealogy''
Kategoria:Sułtani Maroka Kategoria:Dynastia Alawitów Kategoria:Urodzeni w 1645 Kategoria:Zmarli w 1727