Lata 539–527 p.n.e. Polityka wewnętrzna O Pizystracie zachowała się opinia, że rządził „raczej jak dobry obywatel niż tyran”Opinia głoszona przez Arystotelesa.. Aby uzyskać poparcie ludu, nie ingerował w działanie instytucji ustrojowych, nie zmieniał ich kompetencji, szanował ustrój i prawo cywilne, podporządkowywał się nawet wyrokom sądowym Areopagu. Dbał jedynie, by stanowiska państwowe były obsadzane przez jego stronników. Szczególne wysiłki kierował, by przy obsadzaniu urzędów archontów wybierani byli jego ludzie, dzięki czemu w toku tyranii powoli zmieniał się skład Rady Areopagu, która stawała się bardziej posłuszna jego żądaniom.
Pomimo represji, jakimi padła arystokracja, na początku trzeciej tyranii relacje pomiędzy nią a tyranem były poprawne, a nawet dobre. Arystokratyczne rody były z zasady przeciwne tyranii i skłaniały się ku oligarchii, która pozwalała na walkę pomiędzy frakcjami. Jednak w obliczu solidnych podstaw władzy Pizystrata musiały zaakceptować zaistniałą sytuację. Możne rody zachowały swoją uprzywilejowaną pozycję w społeczeństwie i pełniły najwyższe godności publiczne, jednak to już nie walki między nimi decydowały o przyznaniu stanowiska, a wola tyrana.