Diagnostyka Rozpoznanie płynotoku może sprawiać trudności, zwłaszcza jeśli nie jest on nasilony i występuje kilka dni po urazie. Pierwszym objawem niezauważonego płynotoku może być ropne (bakteryjne) zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i zapalenie mózgu, najczęściej wywołane przez pneumokoki. Metodami stosowanymi w diagnostyce płynotoku są: oznaczenie glukozy w wyciekającym płynie (wynik może być niewiarygodny jeśli płyn jest podbarwiony krwią) – stężenie powyżej 30 mg% przemawia za rozpoznaniem płynotoku. próba Queckenstedta – gdy płynotok jest skąpy, ucisk żyły szyjnej niekiedy nasila wypływ płynu; stężenie chlorków – niepewny, jednak stwierdzenie jonów chlorkowych w wydzielinie z jamy nosowej może przemawiać za tym, że jest to płyn mózgowo-rdzeniowy test glukozowo-peroksydazowy oznaczenie β2-transferryny, obecnej wyłącznie w płynie mózgowo-rdzeniowym, perylimfie i ciele szklistym oka – test wiarygodny i drogi, bardzo rzadko wykonywany diagnostyka obrazowa tomografia komputerowa – wykonywana w oknie kostnym pozwala na dokładne prześledzenie kości podstawy czaszki i stwierdzenie z dużym prawdopodobieństwem szczeliny, ubytku kostnego, przez który mógłby następować płynotok, także pośrednio: w oknie twardym przemieszczenie grzebienia koguciego świadczy o uszkodzeniu blaszki sitowej kości sitowej lub oglądanie w miękkim