Wraz z nim przygotowywał sprawozdanie o korupcji w kręgach władzy przedstawione w grudniu 1993 roku, które doprowadziło do gwałtownego wzrostu popularności Łukaszenki i przyczyniło się do jego wyboru na stanowisko prezydenta w 1994 roku. Był członkiem Opozycji BNF – frakcji parlamentarnej organizacji Białoruski Front Ludowy (Biełaruski Narodny Front) – o charakterze antykomunistycznym i niepodległościowym. Wchodził w skład tzw. „Gabinetu Cieni” Opozycji BNF. Kierował w nim Komitetem do Walki z Korupcją, był jednym z szefów „cieniowego” Ministerstwa Pracy, Ochrony Socjalnej i Kontroli nad Prywatyzacją. Brał udział w opracowaniu i przyjęciu Deklaracji o Państwowej Suwerenności Białorusi, przygotowaniu projektów ustaw na nadzwyczajnej sesji Rady Najwyższej 24–25 sierpnia 1991 roku, w czasie której ogłoszono niepodległość Białorusi. Był współautorem szeregu projektów ustaw przygotowanych przez Opozycję BNF.