Zdaniem Eugeniusza Mironowicza, wydarzenie to stanowiło jeden z pierwszych jawnych przykładów łamania przez prezydenta zasad demokracji i praworządności.
Działalność po zakończeniu pracy w parlamencie W 1999 roku Siarhiej Antonczyk brał aktywny udział w próbie przeprowadzenia przez Radę Najwyższą i opozycję wyborów prezydenckich, które jednak nie doprowadziły do wyłonienia nowego prezydenta. W 1999 roku stał na czele społecznego Funduszu Wspierania Bezrobotnych. Pod koniec lat dziewięćdziesiątych zajmował się tworzeniem niezależnych związków zawodowych. Stał na czele niezarejestrowanej organizacji „Robotnicza Samopomoc”. W czasie kampanii wyborczej poprzedzającej wybory prezydenckie w 2001 roku ogłosił zamiar kandydowania i do 15 czerwca 2001 roku zarejestrował swoją grupę inicjatywną. 19 lipca podał, że zebrała ona 116 tysięcy podpisów poparcia, co było liczbą wystarczającą do rejestracji (wymagano 100 tysięcy). Tego samego dnia jednak wycofał swoją kandydaturę i wszedł w skład sztabu wyborczego Michaiła Marynicza. Tłumaczył to chęcią pokazania przeciwnikom przykładu dobrowolnego szukania wspólnego kandydata sił demokratycznych. Zdaniem Alaksandra Piatkiewicza i Wolfa Rubinczyka w rzeczywistości Antonczyk nie zdołał zebrać koniecznej liczby podpisów.