Brał także czynny udział w międzynarodowym ruchu strażackim.
W 1918 wziął czynny udział w walce zbrojnej z okupantem niemieckim, za co został odznaczony Krzyżem Walecznych. Został przyjęty do Wojska Polskiego w charakterze urzędnika wojskowego w VII randze. 20 stycznia 1925 został przemianowany na oficera rezerwy z równoczesnym przeniesieniem do pospolitego ruszenia z dniem 1 stycznia 1925, w korpusie oficerów inżynierii i saperów, w stopniu podpułkownika.
Był twórcą struktur ochrony i bezpieczeństwa przeciwpożarowego. W następnych latach podobne struktury tworzył w resorcie komunikacji (1926–1937) i w przemyśle cukrowniczym. Zmarł nagle w wieku 72 lat, 26 stycznia 1939 roku. Pochowany został na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A17-1-18)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.
Publikacje W roku 1909 opublikował pionierski podręcznik dla strażaków „Walka z pożarem”. Łącznie napisał około 30 książek, w tym 7-tomową „Obronę przed pożarami”, która wzbudziła duże zainteresowanie również za granicą. W czasopiśmie „Przegląd Pożarniczy” opublikował ponad 130 artykułów, łącznie z głośnym projektem Szkoły Pożarniczo-Budowlanej w Warszawie (1924), wydanym następnie w postaci broszury.