Florence Foster Jenkins, de domo Foster, primo voto Jenkins (ur. 19 lipca 1868 w Wilkes-Barre, zm. 26 listopada 1944 w Nowym Jorku) – amerykańska sopranistka amatorka. Znana jako „najgorsza śpiewaczka świata”, która pomimo całkowitego braku talentu wokalnego cieszyła się dużą popularnością, a jej koncerty miały zawsze pełną widownię. Dała nawet recital w Carnegie Hall 25 października 1944. Swoją karierę muzyczną finansowała ze środków, jakie dostała w spadku po ojcu – bankierze.
Młodość Przyszła na świat jako Narcissa Florence Foster w Wilkes-Barre, jako córka Charlesa Dorrance'a Fostera i Mary Jane Hoagland. Jako dziecko otrzymywała lekcje muzyczne, w późniejszym wieku deklarowała chęć wyjazdu za granicę, aby studiować operę. Jej zamożny ojciec odmówił opłacenia nauki, więc Florence uciekła do Filadelfii z lekarzem Frankiem Thorntonem Jenkinsem, którego była żoną w latach 1885–1902. Po rozwodzie z Jenkinsem zarabiała, pracując jako nauczycielka i pianistka. W 1908 zamieszkała z aktorem estradowym St. Clairem Bayfieldem (który później został jej menedżerem) – ten związek przetrwał do końca jej życia.