Piotr II de Bourbon (ur. 1 grudnia 1438, zm. 8 października 1503) – czwarty syn Karola I, księcia Burbonii, i Agnieszki Burgundzkiej (córki Jana bez Trwogi), książę Burbonii i Owernii w latach 1488–1503 (po bezpotomnej śmierci swoich dwóch starszych braci: Jana II i Karola II).
W 1472 w Gujennie, w imieniu króla, Piotr wypowiedział wojnę Janowi V, hrabiemu d'Armagnac, i poprowadził armię królewską przeciw Jackowi d'Armagnac, czwartemu księciu Nemours. Piotr zyskał sympatię i szacunek Ludwika XI Walezjusza, króla Francji. Zaręczony początkowo z Marią Orleańską, siostrą Ludwika, księcia Orleanu, zerwał zaręczyny na prośbę króla (który nie chciał dopuścić do przymierza dwóch najznakomitszych rodów Francji) i w 1473 ożenił się z córką królewską, Anną de Beaujeu (a Ludwik, książę Orleanu, ożenił się w tym samym czasie z siostrą Anny). Na znak łaski królewskiej Ludwik XI dał Piotrowi miejsce w Radzie Królewskiej i zmusił jeszcze jego starszego brata, Karola II, aby zrzekł się tytułów i ziem rodzinnych na rzecz Piotra.