mały|Rozwój zasięgu języka niemieckiego w Polsce, Czechach, Prusach, Austrii i na Połabiu oraz granice Świętego Cesarstwa Rzymskiego (stan na 1348 roku po pokoju w Namysłowie) mały|right|Założenie niemieckiej osady na wschodzie, ilustracja w Zwierciadle Saskim, XIV wiek Ostsiedlung, Niemieckie osadnictwo na Wschodzie – stopniowe przemieszczanie się ludności niemieckojęzycznej na obszary dotąd zamieszkane przez Polaków, Rumunów, Węgrów, ludy bałtyckie, a od ok. VIII wieku na tereny Słowian, oraz masowe przyswajanie przez ludność języka niemieckiego.
Historia Średniowieczny Ostsiedlung rozpoczął się, kiedy Niemcy zaczęli osiedlać się na wschód od rzeki Łaby i Soławy, regiony głównie zamieszkane przez Słowian połabskich, a nabrał tempa pod wpływem działań zakonu krzyżackiego w Prusach, który swą ekspansję prowadził głównie na południowych i wschodnich wybrzeżach Bałtyku.
Niemcy zaczęli osiedlać się także na ziemiach wcześniej zamieszkanych przez Słoweńców, w Styrii i Karyntii.
W połowie XIV wieku postęp w zasiedlaniu nowych ziem zwolnił swój bieg w wyniku czarnej śmierci.