W Tarnogórze pracował do 23 listopada 1940 i - aby uniknąć aresztowania - został przeniesiony do Krzczonowa, a następnie do Kraśnika (2 lutego 1941).
Tu został mianowany prefektem kraśnickich szkół, a następnie rektorem kościoła św. Ducha (rozpoczął jego remont). Niósł pomoc najuboższym tworząc m.in. jadłodajnie dla ubogich, kupował lekarstwa, zbierał odzież. Nadal opiekował się młodzieżą, aktywnie angażując się w tajne nauczanie i udzielając darmowych korepetycji. Także tutaj zaangażowany był w działalność konspiracyjną, był kapelanem dobrze zorganizowanych w okolicach Kraśnika struktur Narodowych Sił Zbrojnych. Wiadomo też, że uczestniczył w partyzanckich pogrzebach.
Po wejściu sowietów nadal prowadził swoją pracę wśród biednych. Został członkiem Miejskiej Rady Narodowej w Kraśniku, a z zachowanych dokumentów wynika również, że kilkakrotnie uczestniczył w posiedzeniach Powiatowej Rady Narodowej, gdzie zabierał głos, apelując o pomoc dla biednych.