W 2009 roku raport Fabrizio Barki przygotowany dla Komisji Europejskiej sformalizował podejście terytorialne (place-based approach), postulując, by polityka regionalna była dostosowana do specyfiki konkretnych miejsc zamiast stosować jednolite rozwiązania dla wszystkich regionów.
Polityka regionalna Unii Europejskiej Traktat rzymski (1957) zawierał w preambule cel zmniejszania różnic między regionami, lecz nie ustanawiał wyodrębnionych instrumentów rozwoju regionalnego. W 1968 roku w Komisji Europejskiej utworzono Dyrekcję Generalną ds. Polityki Regionalnej, a w 1975 roku powołano Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR).
Przełomem była reforma z 1988 roku, która zintegrowała fundusze strukturalne w ramy polityki spójności, wprowadzając zasady koncentracji na regionach najsłabiej rozwiniętych, partnerstwa, wieloletniego programowania i dodatkowości środków; budżet wyniósł 64 mld ECU. Traktat z Maastricht (1992) wprowadził Fundusz Spójności, Komitet Regionów i zasadę subsydiarności. W kolejnych perspektywach finansowych budżet polityki spójności rósł: 168 mld ECU (1994–1999), 347 mld EUR (2007–2013), 351 mld EUR (2014–2020) i 392 mld EUR (2021–2027).