27 listopada 1996 roku, po dokonanej przez prezydenta kontrowersyjnej i częściowo nieuznanej międzynarodowo zmianie konstytucji, nie wszedł w skład utworzonej przez niego Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I kadencji. Zgodnie z Konstytucją Białorusi z 1994 roku jego mandat deputowanego do Rady Najwyższej zakończył się 9 stycznia 2001 roku; kolejne wybory do tego organu jednak nigdy się nie odbyły.

W maju 1999 roku zorganizował nieuznane przez władze wybory prezydenckie, a w 3 miesiące później ogłosił koniec kadencji Alaksandra Łukaszenki. Zaginął bez wieści, ostatni raz był widziany w Mińsku 16 września 1999 roku razem z Anatolem Krasouskim. 21 stycznia 2003 roku władze umorzyły śledztwo w jego sprawie.

W 2019 były członek białoruskich służb Juryj Harauski udzielił relacji rosyjskiej redakcji Deutsche Welle, w której stwierdził, że 16 września 1999 Hanczar i Krasouski mieli zostać porwani przez żołnierzy Specjalnego Oddziału Szybkiej Reakcji pod dowództwem Dzmitryja Pauliczenki, zabrani do bazy wojskowej w Biehomli, zamordowani w lesie i pochowani w