Jenő Oszkár Ruszkay-Ranzenberger (ur. Ranzenberger; ur. 1 stycznia 1887 w Budapeszcie, zm. 22 czerwca 1946 tamże) – węgierski oficer zawodowy, dowódca węgierskiego IV Korpusu Armijnego oraz XVII Korpusu Armijnego SS (węgierskiego).
Życiorys W latach 1904–1907 uczył się w akademii wojskowej w Mödling. Następnie dostał przydział do 6 pułku artylerii fortecznej stacjonującego w Budapeszcie. Do 1912 r. służył w 4, a potem 12 dywizjonie ciężkich haubic. 1 listopada tego roku awansował do stopnia porucznika. W latach 1912–1914 przechodził szkolenie w Szkole Wojennej w Wiedniu, które ukończył w stopniu kapitana.
Brał udział w I wojnie światowej początkowo w Sztabie Generalnym Armii Austro-Węgierskiej, a następnie w Forcie Przemyśl jako oficer sztabowy. Po zdobyciu miasta przez wojska rosyjskie w marcu 1915 r., dostał się do niewoli. Pod koniec września 1917 r. udało mu się uciec i powrócił do służby w armii austro-węgierskiej w 16 pułku artylerii polowej. Następnie ponownie służył w Sztabie Generalnym. Był odznaczony m.in. Żelaznym Krzyżem 1 i 2 klasy.