protoanemoniny i anemoniny. Stosowany był w celu umyślnego spowodowania trudno gojących się ran i pęcherzy. Na błony śluzowe jamy ustnej, żołądka i jelit działanie soku z jaskra jadowitego jest znacznie silniejsze. Jak ustalił Schearer, największe ilości protoanemoniny znajdują się w roślinie w okresie kwitnienia. Należy do niebezpiecznych roślin trujących (Hoelscher, Kaiser, Müller, Meayer). Polli umieścił ten gatunek na czele wszystkich trujących jaskrów, stąd jego nazwa gatunkowa.
Zmienność W obrębie tego gatunku oprócz podgatunku nominatywnego wyróżniono jeden podgatunek: Ranunculus sceleratus subsp. reptabundus (Rupr.) Hultén
Ponadto wyróżniono dwie odmiany: Ranunculus sceleratus var. longissimus (Lunell) L.D. Benson Ranunculus sceleratus var. multifidus Nutt.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Jaskrowate Kategoria:Rośliny trujące Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza