Tężnia numer I o długości 648 metrów, pojemności 5000–5800 m³ i tężnia numer II o długości 719 metrów, pojemności ok. 6000–6300 m³ zbudowane zostały w latach 1824–1828 i usytuowane względem siebie równolegle. Tężnia numer III o długości 333 metrów, pojemności ok. 2900 m³ powstała w 1859 w usytuowaniu skośnym do tężni numer I i II zamykając od strony północnej przestrzeń między nimi. Podstawę tężni stanowią wbite w ziemię dębowe pale w liczbie około 7000, na których spoczywa wanna o szerokości 9 m i głębokości 1 m. Nad nią znajduje się drewniana konstrukcja świerkowo-sosnowa o wysokości 13 metrów na jarzmach wypełniona tarniną, po której spływa solanka. Tężnie ustawione są w kształcie podkowy o łącznej długości 1741,5 metrów i każda o wysokości 15,8 metrów. Solanka o stężeniu 5,8% pompowana jest ze źródła nr 11 o wydajności 36 m³/godzinę (tzw. fontanna Grzybek zaprojektowana przez architekta Jerzego Raczyńskiego) z głębokości 414,58 m i wtłaczana na szczyt tężni do specjalnych korytek, z których następuje równomierny wyciek solanki na tarninę. Dalej solanka przesączająca się po ścianach tężni po tarninie spływa do wanny.