Bazyli Wielki, również Bazyli z Cezarei (, ; ur. ok. 329 w Cezarei Kapadockiej, zm. 1 stycznia 379 tamże) – pisarz wczesnochrześcijański zaliczany do grona ojców Kościoła, święty prawosławny i katolicki, wyznawca, biskup i doktor Kościoła, uważany za ojca wschodniego monastycyzmu. Zaliczany do ojców kapadockich, autor pierwszej reguły zakonnej (bazylianie).
Życiorys Urodził się około 330 roku w Cezarei Kapadockiej, w zamożnej i wpływowej rodzinie. Jego rodzicami byli Bazyli Starszy i Emilia z Cezarei, jego babką – Makryna Starsza. Bazyli i Emilia mieli dziewięcioro albo dziesięcioro dzieci: Makrynę Młodszą, Bazylego, Naukracjusza, Piotra i Grzegorza oraz kilkoro nieznanych z imienia dzieci (prawdopodobnie córek). Bazyli podstawową edukację odebrał w domu, od ojca, który był retorem. Wychowaniem w duchu chrześcijańskim zajmowały się matka i babka. Po ukończeniu nauki w domu, został skierowany do gramatyka w miejscowej szkole, gdzie zaprzyjaźnił się z Grzegorzem z Nazjanzu. Po zakończeniu nauki z zakresu gramatyki, arytmetyki i astronomii, Bazyli udał się do Konstantynopola by studiować retorykę u Libaniusza. Na początku lat 50. IV wieku udał się do Aten, gdzie spędził cztery lata. Początkowo studiował retorykę u sofistów: Himeriosa, a następnie u Proajresiosa.