Punkty polskiej części sieci zostały tak dobrane, że została stworzona możliwość powiązania istniejącej sieci astronomiczno-geodezyjnej z układem ETRF i wykorzystanie wcześniejszych prac z zakresu geodezji satelitarnej.
Następnie sieć EUREF-POL zagęszczono 348 punktami geodezyjnymi (sieć POLREF) rozmieszczonymi równomiernie na obszarze całego kraju, jako uzupełnienie bazy (zagęszczenie osnowy do boków o długości 30–50 km). Wszystkie pomiary wykonano techniką GPS. Ostateczne współrzędne geodezyjne punktów (B, L, H) wyznaczono w układzie ETRF'89 (data 89 oznacza rok wykonania pomiarów europejskich, tzw. epoka 1989 – co jest istotne biorąc pod uwagę ruchy względne płyt tektonicznych) na elipsoidzie GRS 80.
Sieć EUREF-POL oraz POLREF jako sieci podstawowej osnowy geodezyjnej, stanowią dla obszaru Polski bazę odniesienia dla wszelkich prac geodezyjno-kartograficznych. Jednocześnie została stworzona podstawa do zapewnienia ciągłości prac badawczych w zakresie geodynamiki w Polsce.