Od czerwca 1917 został instruktorem Pogotowia Bojowego PPS. Poszukiwany przez władze niemieckie wyjechał do Warszawy, a następnie Włocławka, gdzie objął funkcję instruktora okręgowego Pogotowia Bojowego PPS. 20 stycznia 1918 został aresztowany we Włocławku i skazany w lutym na 5 lat ciężkiego więzienia. Karę odbywał w więzieniu mokotowskim w Warszawie.

Został uwolniony 11 listopada 1918, cztery dni później, na polecenie PPS, wyjechał do Zagłębia Dąbrowskiego, gdzie wszedł w skład Okręgowego Komitetu Robotniczego PPS. W 1919 był członkiem Wydziału Wykonawczego zagłębiowskiej Rady Delegatów Robotniczych. Od 1919 do 1925 pełnił funkcję sekretarza okręgowego Centralnego Związku Górników.

W czasie wszystkich powstań śląskich był pełnomocnikiem Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS dla niesienia pomocy powstańców. Prowadził m.in. biuro werbunkowe ochotników jako Robotniczy Komitet Pomocy Powstańców Śląskich.