100.
_(__,___,____){___/__<=1?_(__,___+1,____):!(___%__)?_(__,___+1,0):___%__==___/ __&&!____?(printf("%d\t",___/__),_(__,___+1,0)):___%__>1&&___%__<___/__?_(__,1+ ___,____+!(___/__%(___%__))):___<__*__?_(__,___+1,____):0;}main(){_(100,0,0);}
Chociaż powyższy fragment może być trudny do zrozumienia, powstał on przez przekształcenie poniższego programu:
void primes(int cap) { int i, j, composite; for(i = 2; i < cap; i++) { composite = 0; for(j = 2; j < i; j++) composite += !(i % j); if(!composite) printf("%d\t", i);
int main() { primes(100); }
Obfuskacja powyższego programu została przeprowadzona przez wykonanie następujących kroków: Przekształcenie ciała funkcji primes do jednej pętli while, wewnątrz której znajduje się tylko sekwencja instrukcji warunkowych. Zamiana iteracji na rekurencję. Zamiana sekwencji instrukcji warunkowych na pojedyncze wyrażenie warunkowe (z zagnieżdżonymi podwyrażeniami). Usunięcie pomocniczych zmiennych lokalnych. Zamiana nazw funkcji i jej parametrów na ciągi podkreślników. Usunięcie nadmiarowych białych znaków i nawiasów.
Pierwsza transformacja wykorzystuje fakt, że każdy program można wyrazić przy pomocy pojedynczej pętli, wewnątrz której zagnieżdżona jest sekwencja instrukcji warunkowych.