Geograf Bawarski).
Cechy charakterystyczne Niewielkie osiedla lokowane wzdłuż rzek. Drewniane kwadratowe chaty z płytkim podpiwniczeniem zagłębione w ziemię (tzw. półziemianka) oraz umieszczonym w narożniku glinianym lub kamiennym piecem kopułkowatym (lub paleniskiem). Proste, lepione ręcznie, z brunatnej gliny z dużą domieszką piasku, najczęściej nie zdobione ceramiki; garnki tzw. typ praski oraz typ Korczak (nazwa dotyczy wschodniej części omawianej kultury, zob. Dulebowie). Obszar występowania ceramiki typu praskiego oraz ceramiki do niej zbliżonej typu Korczak pokrywa się z dawnym obszarem występowania kultury przeworskiej, tj. Polski Środkowej, Polski Południowej, Czech i Moraw, ziemiami środkowo-połabskimi, Słowacją, obejmuje także tereny na południe od rzeki Dunaj. Zmarłych po spaleniu, chowano razem ze szczątkami stosu pogrzebowego w urnach popielnicowych, które składano następnie na płaskich cmentarzach.
Stanowiska archeologiczne Osada kultury praskiej z przełomu V/VI w. n.e.–VII w. n.e. w Bachórzu, największe systematycznie zbadane osiedle wczesnosłowiańskie w Polsce. Grodzisko Haćki z VI wieku osada w Uroczysku Szczekotowo (stan. 3 i 5) w leśnictwie Postołowo w Puszczy Białowieskiej Koźliki, stan. 3, pow. hajnowski Klukowicze, stan.2 Drohiczyn Sowa-Kozarówka Klukowo, stan.