morski (łac. pontus, morze). W tym przypadku byłaby ona określeniem metaforycznym, odnoszącym się do bagien, rozległych moczarów.
Historia Czasy rzymskie thumb|250px|Obraz przedstawiający Pola Pontyjskie przed wielką melioracją za czasów Mussoliniego Już w odległej starożytności kraina ta była żyzna i zaludniona. Znajdowały się tu takie antyczne grody jak Suessa Pometia, Ulubrae (najprawdopodobniej dzisiejsza Cisterna) i inne. Pliniusz Starszy wzmiankuje o plemieniu Wolsków, którzy posiadali na tych terenach kwitnącą cywilizację około roku 500 p.n.e. To oni pierwsi zaczęli osuszać bagniste tereny, które powstały po wyschnięciu ogromnego jeziora.
Wolskowie zostali podbici w roku 367 p.n.e. przez Rzymian. Ci ostatni doprowadzili do zachwiania naturalnej równowagi środowiska. Rzymskie zapotrzebowanie na drewno spowodowało wycinkę lasów, a w konsekwencji do erozji. Rzymianie udanie wykorzystywali do celów rolniczych znaczną część terenu Bagien Pontyjskich. Wzdłuż Via Appia, zbudowanej przez Appiusza Klaudiusza w 312 roku p.n.e., powstawały osady i grody. Najbardziej znanymi były Tres Tabernae i Forum Appii. Dzieje Apostolskie mówią o postoju św. Pawła w tych miejscach i o życzliwym przyjęciu, jakiego doświadczył od miejscowych wspólnot chrześcijańskich.