Organizacja Opera Nazionale Combattenti (Narodowy Związek Kombatantów) zajmowała się przydzielaniem osuszonych działek imigrantom z Wenecji Euganejskiej, Friuli, oraz Romanii, które w tym czasie były przeludnione i ubogie. Zmeliorowano około 400 km². Działki po 10 latach przechodziły na własność. Wybudowano 4000 domów kolonialnych, które w przeważającej części do dzisiaj są zamieszkane.
Terytorium podzielone zostało na osady, którym nadawano nazwy związane z miejscami bitew z okresu I wojny światowej (np. Borgo Carso, Borgo Piave, Borgo Grappa, Borgo Montello, Borgo Isonzo). Zakładano nowe miasta w miejscach baz kolejnych kampanii melioracyjnych. Tak powstały: Littoria (po 1945 roku Latina) założona 18 grudnia 1932 roku, Sabaudia 15 kwietnia 1934 roku, Pontinia 18 grudnia 1935 roku oraz Aprilia 18 listopada 1937 roku. Osuszanie Pól Pontyjskich trwało 11 lat. Zakończyło się sukcesem, który nagłaśniany był przez reżim faszystowski. Przy okazji zniszczono jednak jedyny na świecie taki ekosystem. Na terenie Pól Pontyjskich żyło wiele rzadkich gatunków zwierząt i roślin.