Średniowieczny port w Pucku – port morski u ujścia rzeki Płutnicy do Zatoki Puckiej funkcjonujący z przerwami od IX do XIV w. Współcześnie teren dawnego portu jest zatopiony wodami Zatoki Puckiej i stanowi podwodne stanowisko archeologiczne.
Najstarszy port powstał, na terenach już wcześniej zasiedlonych przez człowieka, prawdopodobnie u schyłku IX w. n.e. i był wykorzystywany jeszcze co najmniej w połowie X w. Składał się z nabrzeży (przypuszczalnie dwóch), pomostu długości 60 m odchodzącego prostopadle od brzegu i łączącego się z paroma równoległymi do linii brzegowej pomostami w głębi morza. Największy z nich przekraczał 100 m długości. Pomosty były wykonane z drewna, a nabrzeża wzmocnione faszynąPopek i Pydyn, 2022, s. 13–14..
Kolejny port założono na wschód od poprzedniego w drugiej połowie XII w. Udokumentowano obecność pomostu i nabrzeża w postaci zewnętrznej i wewnętrznej ściany z drewnianych bali oraz wypełnienia zajmującego przestrzeń między obiema ścianami. Za ścianą wewnętrzną wzniesiono wałPopek i Pydyn, 2022, s. 14–15..
Najmłodszy port zbudowano, na wschód od tego z XII w.Litwinienko, 2022, s 19., u schyłku XIII w. i funkcjonował on do połowy XIV w. Był mniejszy od poprzednich. Zachowały się pozostałości równoległego do linii brzegowej drewnianego pomostu i basenu portowegoPopek i Pydyn, 2022, s.