alt=|lewo|mały|200x200px|Widok na ołtarz główny Kościół pw. Zmartwychwstania Pańskiego w Wałbrzychu – kościół o układzie bazylikowym wybudowany w stylu neogotyckim z dostawioną z lewego boku wieżą o podstawie kwadratu z hełmem iglicowym.
Wzniesiony został w latach 1867–1870 przez protestantów według projektu Carla Lüdeckego. Po zakończeniu II wojny światowej odbywały się w nim zarówno nabożeństwa protestanckie, jak i katolickie.
Od 1 marca 1972 świątynia należy do wyznawców kościoła rzymskokatolickiego, gdyż została odkupiona przez Kurię Biskupią we Wrocławiu, na terenie której ówcześnie znajdował się kościół.
Świątynia posiada nawę główną pokrytą dwuspadowym dachem oraz dwie nawy boczne pokryte dachami jednospadowymi. Na frontowej elewacji nad portalem umieszczona jest różyca (rozeta), która w 2008 roku była poddawana renowacji. Obecnie jest to jedyny oryginalnie zachowany witraż, który nie został wymieniony podczas remontu w latach 70. XX wieku.
Nawy oddzielone są od siebie łącznie dwunastoma kolumnami o przekroju kwadratowym, które symbolizują Dwunastu Apostołów. W prawej znajduje się obraz Jezusa Miłosiernego, a na bocznej ścianie Świętego Maksymiliana.