Béla Kun, właśc. Béla Kohn (ur. 20 lutego 1886 w Szilágycseh, zm. 29 sierpnia 1938 w miejscu egzekucji Kommunarka pod MoskwąКун Бела Морисович) – węgierski komunista pochodzenia żydowskiego, przywódca Węgierskiej Republiki Rad (marzec–sierpień 1919), przewodniczący Komitetu Rewolucyjnego Krymu od listopada 1920 do lutego 1921.
Od 1902 należał do Socjaldemokratycznej Partii Węgier. Zmobilizowany do armii austro-węgierskiej podczas I wojny światowej dostał się do niewoli rosyjskiej i w obozie jenieckim wstąpił do partii bolszewickiej. W marcu 1918 stworzył węgierską grupę Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików), a następnie kierował Federacją Zagranicznych Grup Komunistycznych RKP(b).
W listopadzie 1918 powrócił na Węgry, od 24 listopada 1918 przywódca utworzonej wówczas Komunistycznej Partii Węgier. 20 lutego 1919 aresztowany, po utworzeniu 21 marca 1919 rządu przez socjaldemokratów uwolniony. W Węgierskiej Republice Rad, która powstała 21 marca 1919, pełnił funkcję komisarza ludowego spraw zagranicznych i wojskowych, ale jako przywódca węgierskich komunistów był de facto pierwszą osobą w państwie.