Rewolucja węgierska 240px|thumb|Sándor Garbai i Béla Kun proklamują powstanie Węgierskiej Republiki Rad. 21 marca 1919 Wobec klęski Państw Centralnych w wojnie i rozkładu Austro-Węgier w październiku–listopadzie 1918 sekcja węgierska RKP(b) wysłała na Węgry dwudziestu swych członków, wraz z Kunem. 31 października 1918 w Budapeszcie dokonała się tzw. rewolucja astrów, na której czele stał liberał i pacyfista hr. Mihály Károlyi. Były premier Królestwa Węgier István Tisza, obwiniany za wybuch wojny, został zamordowany przez żołnierzy we własnym domu, zaś funkcję premiera cesarz Karol I (Karol IV jako król Węgier) powierzył 31 października Károlyiemu. 13 listopada 1918 Karol zwolnił swych węgierskich poddanych z przysięgi, 16 listopada 1918 zdominowana przez Socjaldemokratyczną Partia Węgier Węgierska Rada Narodowa proklamowała powstanie Węgierskiej Republiki Ludowej, ogłaszając Károlyiego jej prezydentem, funkcję łączył z urzędem premiera.