Władzę objęła Rewolucyjna Rada Rządząca, złożona z komisarzy ludowych pod przewodnictwem Sándora Garbai (premiera), dotychczas działacza partii socjaldemokratycznej. Komuniści zadeklarowali pomoc Rosji Sowieckiej w przywróceniu historycznych granic Węgier. Béla Kun, bezpośrednio po uwolnieniu, objął w rządzie teki komisarza spraw zagranicznych i komisarza spraw wojskowych, stając się de facto najważniejszą osobą w państwie.
Rewolucyjna Rada Rządząca wprowadziła ośmiogodzinny dzień pracy, znacjonalizowała banki, zakłady przemysłowe i majątki ziemskie.
Węgierskim rewolucjonistom udało się przenieść falę rewolucyjną na znajdującą się pod wpływami Węgier Słowację. Tamtejsi komuniści wsparci przez Węgrów utworzyli państwo o nazwie Słowacka Republika RadSzilassy, Sándor: „Hungary at the Brink of the Cliff 1918–1919”, East European Quarterly 3(1), 1969, s.95-109.
Reforma rolna nie przebiegła tak, jak chcieli tego chłopi – rząd odmówił dystrybucji ziemi pośród nichVolgyes, 1971, s. 168.. Kryzys związany z reformą doprowadził do zamieszek antyrządowychVolgyes, 1970, s. 70.. Kun zareagował na nie użyciem siły, wysyłając przeciwko protestującym oddziały paramilitarne znane jako Chłopcy Lenina.