thumb|300px|Roślinność Ruwenzori na wysokości 3700 m n.p.m. Góry Księżycowe (łac. Lunae Montes) – termin ukuty przez Ptolemeusza z Aleksandrii, żyjącego w II wieku n.e. matematyka, astronoma i geografa, który na sporządzonej przez siebie mapie Afryki tak oznakował leżące w pobliżu równika pasmo górskie, którego lodowce i śniegi miałyby być zaczynem źródeł Nilu.
Historia odkrycia Informacja o pokrytych śniegiem górach na południe od równika pochodziła od żyjącego za panowania cesarza Klaudiusza greckiego kupca znanego jako Diogenes. Ów Diogenes około 50 roku n.e. udał się drogą morską do wschodniej Afryki, gdzie podjął wyprawę w głąb lądu, docierając do dwóch wielkich zbiorników wodnych, skąd widział pasmo górskie o ośnieżonych szczytach. O wielkich jeziorach i górach pokrytych śniegiem wiedział już wcześniej nauczyciel i mentor Nerona, Seneka Młodszy.
Źródła Nilu Błękitnego nie zostały odnalezione do roku 1613 (mimo że pisał o nich już Strabon), kiedy to Pedro Páez, hiszpański misjonarz wysłany przez papieża Sykstusa V, ustalił, że źródłem Nilu Błękitnego jest jezioro Tana w dzisiejszej Etiopii, co w roku 1770 potwierdził Szkot James Bruce.