Alfred Wysocki (ur. 26 sierpnia 1873 w Łańcucie, zm. 3 września 1959 w Krakowie) – polski prawnik i dyplomata, senator V kadencji w II RP.

Życiorys Urodził się w rodzinie Alfreda Wysockiego h. Odrowąż (1848–1904), inżyniera, właściciela majątku Polna k. Grybowa w Małopolsce, i Rozalii z Miłkowskich h. Prus (1847–1903). Maturę zdał w Nowym Sączu (prawdopodobnie w tamtejszym c.-k. gimnazjum). W 1898, po studiach na Wydziale Prawniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i dwu semestrach prawa międzynarodowego w Berlinie, uzyskał stopień doktorski. W Berlinie zaprzyjaźnił się ze Stanisławem Przybyszewskim i artystami skandynawskimi. We wrześniu 1898 był sekretarzem redakcji krakowskiego tygodnika „Życie” i zastąpił Artura Górskiego jako redaktor odpowiedzialny na krótko przed przejęciem pisma przez Przybyszewskiego, sprawując funkcję do końca października tego roku. Na przełomie wieków należał do młodopolskiej bohemy lwowskiej i cieszył się zaufaniem Jana Kasprowicza, porzuconego wówczas przez żonę dla Przybyszewskiego.