Stanisław Jan Patek (ur. 1 maja 1866 w Policznie albo w Rusinowie, zm. 25 sierpnia 1944 w Warszawie) – polski prawnik, adwokat, dyplomata, minister spraw zagranicznych, senator IV i V kadencji w II RP, wolnomularz, założyciel Ligi Obrony Praw Człowieka i Obywatela.
Życiorys Do 1918 Syn Aleksandra i Emilii zd. Misiewicz, wnuk Wincentego Patka (ur. 1794), urzędnika z okresu Królestwa Polskiego (bratem Wincentego był Franciszek Patek, napoleończyk, oficer Wojska Polskiego, w czasie powstania listopadowego dwukrotnie odznaczony orderem Virtuti Militari).
W 1885 ukończył gimnazjum w Radomiu, a w 1889 Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Do wybuchu I wojny światowej związany z Polską Partią Socjalistyczną. Od rewolucji 1905 roku występował jako obrońca w procesach politycznych przed sądami rosyjskimi. Inicjator utworzenia w 1905 Koła Obrońców Politycznych i jego aktywny uczestnik. Był także członkiem Zarządu Głównego Towarzystwa Kultury Polskiej (1906–1908).
Patronował i przewodził działaniom zespołu młodych adwokatów występujących bezinteresownie w procesach politycznych.