Fabryka Lebiedzińskiego w 1933 roku przekształciła się w spółkę z o.o., przyjmując nazwę „Foton”. Funkcjonowała ona po śmierci wynalazcy do 1940 roku, kiedy to została zlikwidowana przez niemiecką administrację Generalnego Gubernatorstwa. Po wojnie tradycje oraz nazwę fabryki Lebiedzińskiego przyjęły Warszawskie Zakłady Fotochemiczne „Foton”.

Pochowany na Starych Powązkach w Warszawie (kwatera 29 wprost-3-11).

Działalność społeczna i publicystyczna Działał w ówczesnym Towarzystwie Fotograficznym Warszawskim - późniejszym (od 1907) Polskim Towarzystwie Miłośników Fotografii, pełniąc w nim w latach 1903–1906 i 1913–14 funkcję członka Komisji Rewizyjnej. Zajmował się również działalnością publicystyczną w zakresie techniki fotograficznej i fotochemii. Wraz z Janem Heurichem, Stanisławem Szalayem i Janem Jaroszyńskim współredagował miesięcznik „Fotograf Warszawski”. W 1932 roku został członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Fotograficznego.

Wynalazczość Miał wszechstronne zainteresowania techniczne i naukowe. Podejmował prace nad udoskonaleniem gramofonu, konstruowaniem membran dźwiękowych, nagrywaniem płyt gramofonowych;