Jego dramat realistyczny Kong Midas z 1890 ówczesna krytyka uznała za atak na Bjørnstjerne’a Bjørnsona. Tematykę walk klasowych Heiberg przedstawił dramacie Det store lod z 1895, który nie został wystawiony w Norwegii za życia autora (jego premiera odbyła się w Kopenhadze, wystawiany był następnie w Sztokholmie i Berlinie). Egoistyczną postawę skrywaną pod działalnością filantropijną skrytykował w 1902 w dramacie Kjærlighet til næsten. W 1897 ukazał się jego dramat Folkeraadet będący satyrą na demokrację parlamentarną. W 1889 skrytykował prasę w dramacie Harald Svans mor. Tematykę erotyczną podjął w dramatach z 1894 Gerts have i Balkonen (stanowiącym trawestację Romea i Julii Williama Shakespeare’a) oraz w 1904 w dramacie Kjærlighedens Tragedie. W 1912 w dramacie Jeg vil værge mitt land nawiązał do rozwiązania unii szwedzko-norweskiej. Jego ostatni dramat, Paradesengen, ukazał się rok później.
Publikował również eseje, m.in. Ibsen og Bjørnson paa scenen (1918), Franske visitter (1918), Norsk teater (1920) i Salt og sukker (1924).
Wielokrotnie występował w obronie Związku Radzieckiego.