Po odejściu z rządu w 1932 r. powrócił do pracy w warszawskim magistracie. Dwa lata później objął zarząd sądowy nad Elektrownią Warszawską. Po wyroku sądu okręgowego miasto przejęło kontrolę nad elektrownią, a Kühn został jej dyrektorem (1936 r.). Funkcję tę sprawował do 1942 r., doprowadzając do rozbudowy i unowocześnienia zakładu.
Oprócz kwestii politycznych i zawodowych Kühn zajmował się działalnością naukową. Był wykładowcą w Wyższej Szkole Handlowej, później w Szkole Głównej Handlowej, gdzie prowadził wykłady dotyczące przedsiębiorstw komunalnych oraz przedsiębiorstw użyteczności publicznej.
Działalność w organizacjach Był prezesem zarządu głównego Polskiego Czerwonego Krzyża, Związku Polskich Zrzeszeń Technicznych, Związku Przedsiębiorstw Komunalnych, Zarządu Związków Przedsiębiorstw Tramwajowych i Kolei Dojazdowych w Polsce (od 1927 r. Związku Przedsiębiorstw Komunalnych). Był ponadto członkiem Międzynarodowego Związku Tramwajów i Kolei Dojazdowych w Brukseli, rady głównej Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej oraz przewodniczącym Kapituły Odznaki Honorowej Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, jak też Koła Darmsztadczyków istniejącego przy Stowarzyszeniu Techników Polski od 1924 r., a od 1923 r. wiceprezesem Spółki Akcyjnej „Elektryczne Koleje Dojazdowe”.